Ο νικητής και ο ελεύθερος (ή αλλιώς ο τελευταίος που γέλασε καλύτερα)

Χιλιάδες κομμένα κεφάλια γύρω μου, κρεμασμένα από τα μαλλιά αιωρούνται ηττημένα.
Και το αίμα τους, η λίμνη που βρέχει τα πόδια μου.
Άκου...
Τα κεφάλια, ξεκίνησαν να τραγουδούν.
Στην αρχή σιγά, διστακτικά.
Μετά πιο δυνατά, ακόμη πιο δυνατά... ουρλιάζουν!
Και τα κεφάλια γίνηκαν στόματα, τεράστιες μαύρες τρύπες που τα ουρλιαχτά τους καρφιά,
μαχαίρια να χώνονται στο κορμί μου.
Με ξεσκίζουν διαπερνούν τη σάρκα μου και με κάνουν χίλια κομμάτια.
Και τα κεφάλια κουνιούνται...
Κουνιούνται στο ρυθμό του ουρλιαχτού και σκάνε κάτω στη ματωμένη λίμνη.
Επιπλέουν και στριφογυρνώντας πλησιάζουν τα κομμάτια μου, που τα χώνουν με τη λύσσα του θανατωμένου βαθιά μέσα στο αίμα.
Με πνίγουν...
Και έτσι κάπως πέθανα, από τα κεφάλια που ο ίδιος έκοψα και το αίμα που έχυσα,
Εγώ! ο αφέντης αυτού του κόσμου.

Η οργή, ο θυμός, η εξέγερση, η σιωπή και ο φόβος.

Ψάχνοντας για τη σημασία μιας λέξης αναρωτιέμαι,


Οργή..
Μια λέξη μικρή, μια λέξη μεγάλη...
Ο Θυμός..
Σημαντική μα και ασήμαντη λέξη,
Η εξέγερση..
Λέξη παλιά η καινούρια λέξη.
Η σιωπή και ο φόβος...
Δικές μου ή δικές τους λέξεις;


Ζω σ΄έναν παράλογο κόσμο γεμάτο με κουβέντες να κάνουνε 
πόλεμο γύρω μου.

Αυτό.

Προπαγάνδα

Ένα σώμα λυγισμένο, χτυπημένο στέκεται μπροστά στην τηλεόραση.
Σέρνεται βογκώντας και βήχει αίμα και φλέματα πάνω σε ξεφυλλισμένες εφημερίδες.
Το δωμάτιο σκοτεινό, μυρίζει σάπιο κρέας μυρίζει θάνατο.
Μοναδικό φως που διαγράφει τη φιγούρα,τα χιόνια της οθόνης
και είναι αυτή ο μάρτυρας του πόνου του.
Παντού γύρω βιβλία σκορπισμένα και σκονισμένα.
Σκοντάφτεις πάνω σε ξένες σκέψεις πεταμένες σα σκουπίδια στο μωσαϊκό.
Απόψεις,ιστορία, συναισθήματα,ιδεολογίες...
Ένας ολόκληρος κόσμος, μια ανάμνηση.
Το μόνο που απέμεινε τώρα είναι η παραμορφωμένη φωνή του δημοσιογράφου, και ο πόνος...
Αυτή είναι η φωνή που μου είπε πως με σκοτώνουν και με σκότωσα.