Προπαγάνδα

Ένα σώμα λυγισμένο, χτυπημένο στέκεται μπροστά στην τηλεόραση.
Σέρνεται βογκώντας και βήχει αίμα και φλέματα πάνω σε ξεφυλλισμένες εφημερίδες.
Το δωμάτιο σκοτεινό, μυρίζει σάπιο κρέας μυρίζει θάνατο.
Μοναδικό φως που διαγράφει τη φιγούρα,τα χιόνια της οθόνης
και είναι αυτή ο μάρτυρας του πόνου του.
Παντού γύρω βιβλία σκορπισμένα και σκονισμένα.
Σκοντάφτεις πάνω σε ξένες σκέψεις πεταμένες σα σκουπίδια στο μωσαϊκό.
Απόψεις,ιστορία, συναισθήματα,ιδεολογίες...
Ένας ολόκληρος κόσμος, μια ανάμνηση.
Το μόνο που απέμεινε τώρα είναι η παραμορφωμένη φωνή του δημοσιογράφου, και ο πόνος...
Αυτή είναι η φωνή που μου είπε πως με σκοτώνουν και με σκότωσα.