Βιτρίνες. Πολύχρωμες ανασφάλειες που χορεύουν γύρω μου.
Υφάσματα, μεταλλικές λεπτομέρειες,κουμπιά που αιωρούνται, μετάξι και βαμβάκι.
Η τέχνη στο στόμα του Τέρατος.
Κομματάκια ασημαντότητας κολλημένα μεταξύ τους με κόλλα υπεραξίας.
Δόσεις σε κάρτες που γκρεμίζουν τσιμέντα,χαρτιά που μπαίνουν στο ταμείο...
Φωνές, ψίθυροι, γέλια, αχόρταγα βλέμματα, και μια μανία για κατανάλωση...το Τέρας.
Βλέπεις στα δοκιμαστήρια ανθρώπους που μόλις βγήκαν από τη σπηλιά.
Αφιλτράριστοι, ωμοί. Θέλουν να αγοράσουν. Χρειάζονται να καταναλώσουν.
Χρηστικότητα...
Χρειάζομαι... να αναπνέω,
να τρώω,
να ξεδιψάω,
να κοιμάμαι,
να μην κρυώνω,
να με αγαπάνε,
να αγαπάω,
να μη νιώθω μόνη μου.
Τι χρειάζεται αυτή η "άγρια" γυναίκα που χτυπάει με μανία τις κρεμάστρες?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου